Depresja

Depresja jest jednym z najczęściej występujących zaburzeń psychicznych. Ma charakter nawracający, zdarza się, że trwa latami, a nieleczona może doprowadzić do śmierci.

Depresja należy do tzw. zaburzeń nastroju, które wiążą się z nieprawidłową regulacją nastroju

Osoby chore na depresję odczuwają obniżony nastrój przez większość dnia, tracą zainteresowanie rzeczami, które dotychczas sprawiały im radość i mają trudność z wykonywaniem codziennych obowiązków. Często towarzyszą temu spadek bądź wzrost apetytu, z czym wiąże się zmiana wagi oraz zaburzenia snu. Pojawia się zwiększona męczliwość, problemy z koncentracją i utrata energii. W związku z przeżywanym cierpieniem mogą pojawiać się myśli i zamiary samobójcze. Osoby chore na depresję często doświadczają negatywnych myśli na swój temat, na temat świata i przyszłości. Zaczynają postrzegać siebie jako osoby beznadziejne, zawodzące innych i niekompetentne, a świat i ludzi jako zagrażające. Często w depresji pojawia się lęk, który przyczynia się również do izolacji społecznej. Depresja często współwystępuje z innymi zaburzeniami psychicznymi oraz chorobami.

Warto zauważyć, że depresja jest również chorobą społeczną, ponieważ jej skutki dotykają najbliższe otoczenie chorych.

Rola rodziny polega przede wszystkim na wsparciu i motywowaniu osoby chorej do leczenia. Zrozumienie, że zachowanie osoby chorej nie jest jej złą wolą, lecz objawem choroby zmniejsza jej poczucie winy i stwarza właściwe warunki do walki z chorobą.

Przyczyny choroby nie są do końca znane, co utrudnia w pełni skuteczne diagnozowanie i leczenie.

W przeciwieństwie do innych chorób psychicznych, w depresji trudno wskazać bezpośrednie czynniki (biologiczne, genetyczne i środowiskowe) odpowiedzialne za jej pojawienie się. W przypadku kobiet, których depresja dotyka najczęściej można by wskazać na zmiany hormonalne w trakcie cyklu miesiączkowego, jednakże nie ma bezpośrednich wyników badań na ten temat.

Mimo iż trudno mówić o predyspozycjach genetycznych, występowanie depresji np. wśród rodziców może być czynnikiem ryzyka. Dotychczas wpływ czynników środowiskowych poznano najlepiej. Największa zachorowalność występuje w krajach rozwiniętych, a szczególnie w dużych miastach.

Zaburzenia depresyjne mają związek z tempem życia, nadaktywnością zawodową i przeżywanym stresem.

Obecnie wiele osób narzeka na zbyt duże obciążenie obowiązkami i przemęczenie. Gdzie zatem leży granica pomiędzy depresją a przemęczeniem? Jeżeli dotychczasowe sposoby radzenia sobie ze stresem nie pomagają a objawy związane z przemęczeniem, smutkiem, uczuciem pustki, brakiem nadziei oraz utratą zainteresowań utrzymują się ponad 2 tygodnie, warto zadać sobie pytanie, czy nie są to pierwsze objawy depresji.

Często bywa tak, że to najbliżsi jako pierwsi zauważają zmianę w zachowaniu chorego (np. płaczliwość). Ryzyko wystąpienia depresji rośnie, gdy pojawiają się trudne doświadczenia życiowe, takie jak utrata osoby bliskiej, bezrobocie, wcześniej doświadczane traumy, problemy w życiu osobistym i zawodowym, pojawienie się przewlekłej choroby. Mimo iż na depresję chorują najczęściej kobiety, może ona dotknąć każdego w każdym wieku, a zatem również dzieci i młodzież.

Często osoby cierpiące na depresję mają opór przed zgłoszeniem się do psychologa bądź psychiatry.

Opór przed podjęciem pierwszego kroku może wynikać z przekonania chorego lub rodziny, że wystarczy „wziąć się w garść”, jednakże w przypadku depresji, bez specjalistycznej pomocy, może być to bardzo trudne. Warto zatem, aby ktoś z bliskich po zauważeniu niepokojących objawów sam udał się do specjalisty, który udzieli wskazówek co dalej robić. Warto wiedzieć, że również lekarz rodzinny może postawić diagnozę i zadbać o dalsze prawidłowe leczenie. Depresję można leczyć za pomocą psychoterapii bądź farmakoterapii. Mając na uwadze, że depresja ma charakter nawracający, psychoterapia kładzie nacisk na pozytywną zmianę z uwzględnieniem profilaktyki nawrotów.

Dzięki psychoterapii pacjenci uczą się dbać o siebie poprzez lepsze radzenie sobie z trudnymi emocjami i stresem, co w dalszej perspektywie daje możliwość zapobiegania nawrotom. Psychoterapia poznawczo-behawioralna ma najlepiej udokumentowaną skuteczność w leczeniu depresji. W sytuacji, gdy pacjent ma za sobą kilka epizodów depresji, cierpi na zaburzenia współistniejące (jak np. zaburzenie osobowości) a dotychczasowe leczenie nie przynosiło skutku warto skorzystać z psychoterapii z elementami trzeciej fali, a szczególnie terapii schematów. Gdy wsparcia potrzebują osoby z najbliższego otoczenia chorego, warto skorzystać z terapii systemowej.

Umów się na konsultację z naszym specjalistą

Jeżeli czujesz, że potrzebujesz pomocy, nie zwlekaj, skontaktuj się z nami. Pierwsze spotkanie ma charakter konsultacyjny, a zatem nasz terapeuta pomoże ci określić jakiego rodzaju pomocy potrzebujesz i określi wstępny plan oddziaływań.

Umów się na wizytę

Nasi terapeuci:

Katarzyna
Skrzypczak
Poznaj mnie lepiej
Anna
Ochman
Poznaj mnie lepiej
Anna
Bielawska
Poznaj mnie lepiej
Jakub
Dąbroś
Poznaj mnie lepiej
Anna
Choroszewicz
Poznaj mnie lepiej
Anna
Balcer
Poznaj mnie lepiej
Agnieszka
Szablewska
Poznaj mnie lepiej

Najczęściej zadawane pytania

Czy potrzebuję pomocy psychologa?

Z pomocy psychologa warto skorzystać, gdy obecna sytuacja jest na tyle trudna, że niemożliwe jest samodzielne znalezienie rozwiązania bądź problemy emocjonalne utrudniają normalne funkcjonowanie. Warto się wówczas zgłosić na konsultację do jednego z naszych specjalistów, który pomoże określić czy Państwa sytuacja wymaga wsparcia psychologicznego czy też psychoterapii.

Kiedy udać się do psychologa a kiedy do psychoterapeuty?

Psycholog jest osobą wyspecjalizowaną w diagnozie, udzielaniu wsparcia psychologicznego oraz prowadzenia psychoedukacji. Psychoterapeuta to osoba, która ukończyła dodatkowe kilkuletnie szkolenie z zakresu prowadzenia terapii, a zatem jest wyspecjalizowana w leczeniu zaburzeń psychicznych.

Czy psychoterapia działa?

Psychoterapia to najczęściej stosowana metoda leczenia zaburzeń psychicznych. Może być jedyną formą pracy nad problemami pacjenta albo stanowić uzupełnienie leczenia farmakologicznego. Jej skuteczność została udowodniona wieloma badaniami (jedne z badań wskazują, iż 80% osób objętych psychoterapią czuło się i funkcjonowało lepiej, niż niejedna osoba, która nigdy nie korzystała z psychoterapii), dlatego lekarze często kierują swoich pacjentów na terapię poznawczo-behawioralną. Badania wskazały, że psychoterapia jest też skuteczniejsza niż efekt placebo. Efekt placebo oznacza oddziaływanie takich czynników, które nie dotyczą technik terapeutycznych, jak wsparcie, nastawienie, doradzanie. Nie są specyficzne jedynie dla psychoterapii i obecne mogą być również w rozmowie z przyjacielem. Najskuteczniejsza jest jednak prawdziwa psychoterapia, na której skuteczność wpływa nie tylko efekt placebo, lecz również techniki psychoterapeutyczne.

Jak przygotować się na pierwsze spotkanie?

Decyzja o podjęciu terapii jest najczęściej ważnym momentem w życiu, a zatem może budzić niepokój i stres. Warto zadbać o to, żeby przyjść na miejsce chwilę wcześniej i przez kilka minut zebrać na spokojnie myśli. Nie trzeba się specjalnie przygotowywać. Jeżeli posiadają Państwo dokumentację związaną z wcześniejszym leczeniem bądź skierowanie od psychiatry prosimy zabrać je ze sobą.

Co jeśli nie wiem, który rodzaj terapii bądź, który terapeuta byłby dla mnie najodpowiedniejszy?

Pierwsze spotkanie ma charakter konsultacji psychologicznej. Dokonamy wszelkich starań, by wysłuchać jaki jest Państwa problem i dobrać odpowiedni rodzaj oddziaływań.

Jak przebiega terapia?

Podczas pierwszych spotkań terapeuta uważnie słucha i zbiera informacje dotyczące Państwa problemu, planując przy tym dalsze oddziaływania. A zatem można powiedzieć, że początek terapii (pierwsze kilka spotkań) ma charakter diagnostyczny a jego efektem jest wyznaczenie celów terapeutycznych. Terapeuta jest mocno zaangażowany w ten proces i na bieżąco daje informację zwrotną, jednocześnie wprowadzając oddziaływania nastawione na jak najszybsze rozwiązanie problemu. Dalszy etap terapii skupia się na wprowadzeniu przez pacjenta zmian wynikających z celów terapeutycznych. Ostatni etap to podsumowanie terapii i planowanie działań w celu zapobiegania nawrotom.

Jak często odbywają się spotkania?

Spotkania odbywają się najczęściej raz w tygodniu. W sytuacji, gdy nie jest to możliwe bądź specyfika terapii dyktuje inaczej (np. w leczeniu PTSD, OCD), częstotliwość spotkań ustala się indywidualnie z terapeutą.

Jak długo trwa sesja?

Standardowo czas sesji wynosi 50 min. choć może się on różnić w zależności od rodzaju terapii. Szczegóły dotyczące czasu trwania sesji znajdziecie Państwo w naszym cenniku.

Ile trwa terapia?

Z założenia jest to terapia ograniczona w czasie, czyli terapeuta myśli o tym, aby to była terapia możliwie krótka w odniesieniu do efektów, które chcielibyśmy uzyskać określając cele terapeutyczne. Możemy zatem mówić o czasie od kilku do kilkudziesięciu sesji. Określenie tego czasu w przybliżeniu określa się już na początku procesu terapeutycznego przy aktywnym udziale pacjenta.

Czy jako rodzic/ opiekun powinnam/ powinienem przyjść na sesję z nastolatkiem?

Tak. W przypadku terapii dzieci i młodzieży pierwsze spotkanie ma charakter konsultacji rodzicielskiej, umożliwia to poznanie problemu od strony rodzica. Jeżeli Państwa dziecko nie ukończyło 15 r.ż. na pierwsze spotkanie zapraszamy wyłącznie rodziców, terapia dziecka rozpocznie się od drugiego spotkania. Zalecamy, aby młodzież od 15 r.ż. pojawiła się z rodzicem na pierwszym spotkaniu.

Czy w Centrum przestrzegamy zasady bezpieczeństwa związane z covid-19?

W naszym Centrum dokładamy wszelkich starań aby nasi pacjenci czuli się bezpiecznie.  Przestrzegamy wszystkich zaleceń, które są konieczne do zachowania maksimum bezpieczeństwa podczas obecności na terenie naszej placówki

Każdy psychoterapeuta z naszego zespołu jest wykwalifikowany w leczeniu zaburzeń nastroju a tym samym depresji.

Podczas pierwszego spotkania, które ma charakter konsultacji, psycholog określi wstępny plan terapii, który będzie odpowiadał na potrzeby pacjenta.

Umów się na wizytę